Bohaterem nowego obrazu Wiesława Saniewskiego jest wybitny amerykański pianista polskiego pochodzenia (Paweł Szajda), który na skutek osobistych problemów odwołuje koncert we Wrocławiu i zrywa europejskie tournée. Kiedy wszyscy się od niego odwracają, poznaje emerytowanego profesora matematyki (świetny Janusz Gajos), "kolegę" Elvisa Presleya z wojska i zapaleńca wyścigów konnych. Przypadkowe spotkanie zmieni życie każdego z nich.

Saniewski poprzez muzyczne i sportowe metafory mówi o przyjaźni, miłości, szacunku. Opowiada o rodzinie, karierze, zaufaniu, a także honorze, pasji. Robi to ciepło i sympatycznie. Bez histeryzowania, pretensjonalnego zadęcia. Czasem trochę naiwnie, zbyt hollywoodzko, za to z ujmującym, pozytywnym przesłaniem. Szkoda tylko, że im bliżej końca, tym bardziej się spieszy.

Podczas gdy większość filmu toczy się niespiesznym, refleksyjnym tempem, które pozwala nam bliżej poznać bohaterów i ich polubić, tak finał wydaje się nienaturalnym spiętrzeniem poszczególnych wątków. Trochę bez pomysłu, trochę banalnym.

"Wygrany" nie jest wielkim dramatem, filozoficzną rozprawą. To kameralny obraz o tym, co tak naprawdę jest w życiu ważne. O tym, co znaczy być wygranym.