Ta akcja niesie ze sobą tyle pozytywów, taką niesamowitą energię. W naszym wiecznie biadolącym, nietolerancyjnym, skłóconym społeczeństwie pojawia się raz w roku takie światełko, mała nadzieja. Tego dnia możemy poczuć się trochę lepsi. Dając tak mało możemy dać tak wiele.

Nóż mi się w kieszeni otwiera, gdy czytam wpisy na Facebook`u kilku twardogłowych. Znane nazwiska prawicowej prasy. Jeden twierdzi, że „w przedziale pasażerowie z dziwnymi czerwonymi naklejkami patrzą na niego, jakby co najmniej oddał Rosji śledztwo". No jasne, wątek smoleński być musi – w końcu priorytety znać trzeba. Owsiak, a za nim społeczeństwo polskie, pochylają się nad zdrowiem dzieciaków i kobiet w ciąży, zamiast przekazać pieniądze na kolejna ekspertyzę o zestrzeleniu przez Ruskich Tu154 czy pomnik ku czci pomordowanych w Smoleńsku… Polityczna ideologia wlazła w ubłoconych buciorach i w tę imprezę.

Pojawiają się epitety „żebracy Owsiaka” i zarzuty o nieprzejrzystości rozliczeń. Jakie to nasze, polskie.

A gdyby tylko trochę dobrej woli, to bez trudu można poznać sprawozdanie finansowe Fundacji Owsiaka. Sama się o przekonałam, że to jedna z najbardziej transparentnych organizacji w Polsce, gdy czytałam swego czasu o organizacjach, którym można podarować 1 % podatku. Ale wiadomo – niektórym nikt nie wmówi, że białe jest białe, a czarne jest czarne…

Na szczęście myślących inaczej jest więcej. Na forach wre, że krytykujący winni zakupić choć jedno urządzenie ratujące życie dzieciom, by móc się wypowiadać. To prawda. Syn mojego kuzyna został uratowany dzięki temu sprzętowi. Cała nasza rodzina co rok wspiera Finał nie tylko datkami, ale również angażując się w szereg towarzyszących akcji. I tak będziemy robić. Do końca świata i jeden dzień dłużej…

A krytykujących serdecznie pozdrawiam i życzę, by nigdy wasze dziecko nie musiało skorzystać ze sprzętu zakupionego przez Orkiestrę. Za pieniądze zebrane przez „żebraków” Owsiaka.

Natasha