Gdy pierwszy raz zobaczyłem fotografie zwycięzcy XVI edycji Zestawu nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że szanowna komisja dała się uwieść ładnej formie obrazka i odwiecznej tęsknocie za lataniem. Plastyczne, kolorowe fragmenty krajobrazu zgrabnie fotografowane z lotu ptaka zbyt blisko wydawały się stylistyce National Geographic i to polskiej edycji.

Nie wiem, które prace Marek wybrał na konkurs, oglądałem je na stronie www.odlot.linuxpl.comjest ich tam dużo. Można poczuć przestrzeń, mile doświadczyć kolorów wiosny, czy jesieni. Głęboko zaciągnąć się dymem przelatując nad kominami fabryki, tuż przed zachodem słońca.

Można jednak podążyć za białym królikiem, a w zasadzie za jego cieniem. Ta fotografia mnie zatrzymała i pomału przekonała, że Wysocki nie tylko rejestruje. Przedstawiając świat widziany oczami ptaka próbuje zgłębić jego naturę. Szuka odpowiedzi na podstawowe pytania bawiąc się przy tym formą. Odczuwając nieskrępowaną radość Ikara odrywającego się w końcu od Ziemi, nie popada w głupawą euforię. Inaczej, popada, ale potrafi się z niej wyzwolić. A to, przywołując symbolikę mitu nie topi skrzydeł, a myśląc o obrazach, nadaje im znaczenia ponadczasowego, przynajmniej niektórym.

Przywołana fotografia (dokładnie zająca, nie królika) biegnącego po śniegu, jest jedną z serii, gdzie przedstawiona rzeczywistość jest niedosłowna. Wymaga od odbiorcy koncentracji, wniknięcia w obraz, dla jego odczytania. Przez formalny zabieg fotografowania znanych nam obiektów centralnie z góry, autor zmusza nas do refleksji nad naturą świata. Co ważniejsze, wkracza ukradkiem w obszary filozofii, subtelnie zadając pytania o naturę rzeczy i sposoby poznania.

To co rozpoznajemy jako biegnący szarak, w rzeczywistości nim nie jest. Jest jego cieniem, odbiciem na śniegu. Odbiciem w lustrze. Ułudą, którą nakarmieni, ciesząc się ze swojej bystrości przechodzimy do oglądania kolejnych fotografii Marka Wysockiego.

Paweł Sokołowski