Liberalizuje nam się rzeczywistość społeczna. I choć jest to stwierdzenie polityczne na tym chciałbym poprzestać. Co do moich przygód z abonamentem, cóż... Od młodości pamiętam tylko, że telewizja kłamie i trzeba osłabić wroga, najlepiej nie płacąc dodatkowej daniny. Z chwilą przełomu roku '89, a później z 'upadkiem' komercyjnego radia Zet realizowanego wg pomysłu Andrzeja Woyciechowskiego los tych instytucji kultury stał mi się obojętny.

Dziś rano jednak poczułem się nieswojo. Dwójka nie jest mi obojętna. Program nadawany w ten sposób trafia do mnie jako głos i miejsce, w którym się odnajduję. Literatura, muzyka, temat, wykonanie, informacja, omówienie, dokument, głos - to walory, dzięki którym wysoka kultura przemawia.

Zastępca dyrektora Dwójki zwróciła mi uwagę na szczególną okoliczność. Ze zdziwieniem i smutkiem stwierdziła zobojętnienie i zdystansowanie się społeczeństwa do instytucji radia publicznego, które realizowane jest za publiczne pieniądze. Płacąc abonament wspieram ciekawe radio, niepłacąc abonamentu mogę słuchać ciekawego radia. W obu przypadkach czekam na rozwiązanie niejasnej sytuacji.

Ale jakiego rozwiązania sobie życzę?

Na moim biurku leży książka Antoniego Słonimskiego, Załatwione odmownie, Felietony, Konfrontacje, Polemiki i Fraszki, z tal 1960-1961. Z tego wydawnictwa, w zakładce naszej strony: lubię w krótkiej formie przytaczam dziś fragment poświęcony radiu.