Przyznam bez bicia i na samym wstępie, że moja zdolność przypomnienia sobie kiedy ostatnio byłam w teatrze lalkowym jest bardzo nikła . I może dlatego, wszystko to, co sobie na jego temat wyobrażałam okazało się fikcją. Po pierwsze aktorzy okazali się wspaniali, a w dodatku zupełnie nie ukrywali się za żadnym podestem, a do tego jeszcze tańczyli do muzyki regge podczas każdorazowej zmiany układu scenografii!.

Bajka jak bajka, „Calineczkę” zna chyba każdy, została przedstawiona rzeczowo i tak, jak Andersen przykazał, by dzieci siedzące na widowni miały pełną zgodność z oryginałem. Co nie znaczy, że jej przekaz był skostniały i pachniał starością. O nie! Pojawiło się kilka bardzo ciekawych i nowoczesnych środków wyrazu. Mnie osobiści najbardziej podobał się sposób pokazania tytułowej „Calineczki”. Była to oczywiście lalka, którą trzymała jedna z aktorek, ale dodatkowo, żeby bardziej szczegółowo pokazać postać widzom, na rzutniku widoczna była aktorka grająca Calineczkę, której mimika świetnie wyrażała stan postaci podczas danej sytuacji. Bardzo interesujący zabieg. Ciekawe były taż kwiatki zrobione z lampek (takich jak ta, którą każdy ma na biurku), po których skakały kukiełki.

Więcej nie zdradzę, wybierzcie się sami, bo naprawdę warto. Bilety kosztują tylko 10 zł, a dzieciaki na widowni, których, co oczywiste, jest przewaga, swoją spontaniczną reakcją tylko ubarwiają odbiór. Najbliższy spektakl już 17 czerwca.

Wiktoria Blicharz