Struktura spektaklu składa się z krótkich migawek, urwanych dialogów i niedopowiedzeń. Nawiązuje to w dużej mierze do źle zmontowanego filmu z lat minionych. Koncepcja ciekawa bo pozwalająca na dużą swobodę interpretacji. Jednocześnie brak spójności może utrudniać odbiór. Wszystko zależy od widza i jego oczekiwań względem teatru. Jeśli ma to być obraz skończonego mikroświata z gotowa koncepcją i punktem widzenia – to nie tu. „Czas kochania, czas umierania” to zaledwie wycinki, wyrwane z kontekstu odłamki zdarzeń, których znaczenia każdy musi poszukać w sobie.

Wrażenie robi kreacja Andrzeja Kłaka. Młody, zagubiony, nie możliwy do jednoznacznej interpretacji. Świetna jest również Marta Zięba, z niebywałym talentem komediowym. Co ciekawe, nie ma tu ról głównych. Każdy zdaje się panem sytuacji, w której się aktualnie znajduje. A rozmaite przetasowania i taniec charakterów dały wyśmienitą okazję do wykreowania znakomitych interpretacji aktorskich,

Pierwsze wystawienie „Czasu kochania, czasu umierania” w Niemczech było wydarzeniem. Czy to samo można powiedzieć o interpretacji tego tekstu w wałbrzyskim teatrze? Z pewnością czasy są inne i punkt interpretacji już nie ten sam. Jednak tekst zagadkowego dramatopisarza, który znikał zaraz po oddaniu tekstu, znów stał się ciekawym punktem wyjścia. Niewątpliwą zaleta spektaklu jest jego uniwersalizm. W głowie każdego tworzy jakąś mini rzeczywistość. Fascynujące, że u każdego inną.

Spektaklem „Czas kochania, czas umierania” Teatr Szaniawskiego odszedł od koncepcji spektakli o Wałbrzychu. W przyszłym sezonie zobaczymy czy jest to tendencja trwała.